Min ev helbesta xwe; (Jîn bi Fene), berî 27 salan nivîsandiye. Piştî ew bûyera terafîkê ya malwêran ku di roja 5/4/1994an de hat serê me û kebaniya min têde canê xwe ji dest da.. Dema ku em ji Şamê dizîvirîn mala xwe Qamişlo. Hingî, dostê min î hunermend (Adil Hiznî), Xwedê wî bi dilovaniya xwe şad bike, ew helbest kir stranek xweş, digel hin guhertinên bi destûra min.. Berî çend rojan, min li wê stranê guhdarî kir û bi min xweş hat ku deqa wê ya orjînal jî ji we re belav bikim:
Min nizanî jîn bi fene
Bi fena min dixapîne
Da milên min barê giran
Huş û sewdan dileqîne
Dizî ji min salên ciwan
Gula min diqurquçîne
Ew xwîna sor î dijenya
Êdî nema bi jenîne!
Çima qederê te wa kir,
Te ji min girt wilo kîne?
Gazinê min tev ji te ne
Dilê min bi xem û şîne
Ez mirov im, hez dikim jîn
Gul, giya bi min serîne
Dilovan im, bi wijdan im
Belê va dil bi birîne
Min nizanî jîn bi fene
Bi fena min dixapîne
kirîme gêj wek mest û lala
Serî li min digerîne
Bayê felekê, va dij tê
Jiyana min d’guherîne
Çep li rastê, rast li çepê
Bi qulpa dizîvirîne
Min nizanî jîn bi fene
Bi fena min dixapîne
Dara min şîn û ciwan bû
Va pelên wê d’çilmişîne.
Konê Reş
Qamişlo/15 Nîsana 1994
Gotara berê: Di derheqê lênêrîna pitika nûbûyî de hertişt li vir e
Gotara piştî: 24 GOTIN JI FOLKLORA KURDÎ GELEK BI HUNER Û WATEDAR
Gotarên Têkildar
Nasname û Ziman – Mela Huseyn Êsî
