Optîmîst, ango kesê ku her dem li aliyê erênî û baş ê jiyanê dinêre, mirovekî taybet e. Ew ne yê ku çavên xwe li ser pirsgirêkan digerîne û bêhêvî dibe, belê yê ku di nav her dijwariyê de ronahiyekê dibîne û bawer dike ku tiştên baş dê werin/bibin.
Optîmîstî ne tenê xewnek an jî xeyalek e; ew şêweyekî jiyanê ye. Kesê optîmîst dema ku têkçûnekê dibîne, dibêje: “Ev ezmûnek e, ez ê ji wê fêr bibim.” Dema ku li ber rê tê girtin, dibêje: “Dê rêyeke din hebe.” Ev nêrîn jî hêza wî diguherîne: ew zêdetir digere, zêdetir hewl dide û pir caran jî bi rastî digihîje armancên xwe.
Feydeyên optîmîstiyê gelek in; Lêkolînên psîkolojiyê nîşan didin ku kesên optîmîst bi gelemperî saxlemtir in, stresê baştir birêve dibin û têkiliyên wan bi mirovên din re xurtir in. Ew di kar û jiyanê de jî serkeftîtir xuya dikin, ji ber ku baweriya wan alikariya serkeftinê wan dike ku xebatê bidomînin.
Lêbelê, optîmîstî nayê wateya ku mirov çavên xwe li ser rastiyê bigire. Optîmîstekî rastîn dema ku rewş ne baş e, ji bo wê rewşê nabêje “her tişt pirr baş e”. Belê yê ku dibêje: “Ev tiştekî dijwar e, lê ez dikarim tiştekî bikim ku rewş baştir bibe.” Ev cûdahî ya di navbera xeyal û hêviya rastîn de ye.
Di jiyana rojane de, em dikarin optîmîstiyê perwerde bikin. Mînakî, her roj sê tiştên baş ên ku qewimîne binivîsin, an jî dema ku fikrekî xerab tê, ji wî tiştî bipirsin: “Gelo aliyê din ê vê rewşê jî heye?” Bi vî awayî, hêdî hêdî mêjiyê me jî dest pê dike ku bêtir li aliyê erênî bigere.
Di dawiya gotarê de, dikarim bibêjim ku optîmîstî ne tenê ji bo xweşî û bextewariya takekesî ye; ew ji bo civakê jî pêdivî ye. Cîhaneke ku tê de mirov hêvîdar in û bawer dikin ku dikarin guhertinê bikin, cîhaneke ku pêşve diçe. Ji ber vê yekê, bila em her yek ji me hewl bidin ku di jiyana xwe de hinekî zêdetir optîmîst bin — ne ji ber ku her tişt hêsan e, belê ji ber ku em dikarin her tiştî baştir bikin.
Zelal Kaya
