Psîkolojîya Dayika Nû

Di şevên dirêj ên payîzê de, ku bayê ji derve li pencereyan dixist, dikire guregur û dilê mirov dihejand, Ezîze di nivînê de razayî bû, lê çavên wê pitika ku nû bûye yê li hemberî wê bû. Zarokê wê, ku tenê çend saet berê ji laşê wê derketibû, wekî ronahiyekê di tariya jiyanê de dibiriqî. Lê ew ronahî, di heman demê de, wekî agirekî ku dilê wê dişewitand.

Hestên wê wekî lehiyekê diherikîn: evîna ku ji dilê wê derdiket, wekî ava zelal a çemekî bû, ku zarokê wê di nav de dihejiya. Ew di wê de xwe dibîne, di çavên wê yên biçûk de, ku hîn nizanibûn cîhanê nas bikin, lê belê di wan de sirrên gerdûnê veşartî bûn. Destê wê yê westiyayî li ser sînga wî ya nerm dirêj dibû, û her nefesê wê wekî peymanekê bû ku jiyanê dida wê. “Tu ya min î,” digot dilê wê, “û ez yê te me, heta mirinê.”

Lê di binê wê evînê de, tarîtiyek hebû. Westandina laşê wê, ku wekî şerekî mezin derbas bûbû, hestiyên wê diçirand. Çavên wê yên şil, ku ji xewê bêpar mabûn, li ser dîwarên odeyê digeriyan, û di wan de tirsa nediyar dijiya. “Gelo ez ê bikaribim?” digot hişê wê, “Gelo ev zarokê biçûk, ku ji min derketiye, wê di vê cîhana hov de bijî? Ez ê çawa wê biparêzim ji bayên sar, ji birînên jiyanê?” Ew hest wekî ceribandineke psîkolojîk bû, ku di navbera ronahî û tariyê de dihejiya; evîn û tirs, wekî du aliyên yek rûpelê, bi hev re diçirandin.

Di wê gavê de, dema ku pitika wê di xew de dihejiya, Ezîze hîs dikir ku jiyana wê guheriye. Ew ne tenê dayik bû, lê belê qehremaneke edebî bû, ku di çîroka xwe de dijiya. Hestên wê, wekî peyvên şairan, di dilê wê de diherikîn: şahî ya ku wekî gula biharê vedibû, û xemgînî ya ku wekî barana payîzê dibarî. Wê dizanibû ku ev rêwîtiya nû, bi hemû hestên xwe yên tevlihev, wê wê bike miroveke nû – dayikek ku di evînê de winda dibe, lê di tirsê de dibîne.

Semira Eldib