Sêşem , 24 Sermawêz 2020

Roviyê Fêlebaz -Adem Çoruh

Sibehekê dawiya payîzê de mêrikek diçe ser karê xwe. Merê dixe ser milê xwe û çend qederek rêkê diçe û  dibîne ku marek tê ber riya wî. Mar ji serma lê ketibû, bêhal û belengaz bû, dilê mêrikî ji  mari ve ma û  mêrik rabû mar ji dana ser devê mera xwe û rabû rêya xwe girt.

Mêrik çend qederekê çû, mar  jî ji  mirinê xilas bû û  hate ser hişê xwe, dema ku mar hate ser hişê xwe bi awayeke zû xwe li deskê merê da û xwe  merê aland, serê xwe bir binê guhê mêrikî. Dema ku marî serê xwe bir binê guhê mêrikî û gote mêrikî:

– Ez dê bi te vedem, Mêrikî gotê :

– Tu dê bo çi min vedey,  ma qey min ezap ji te re bir, min heqaret ji te re nekiriye, min zilm ji te re nekiriye dê bo çi min vedey

Mar jî got:

–  Belê, îllah ez dê te vedem

Mêrikî gotê:

–  Ka raweste, em dêçîne şîr’etê(Şerîet) ka dê şîr’et destê kîjan me ve dê çit

Rabûn mêrik û mar bi hev re qederekê çûn û dîtin kû gayek rê de diçe û digihîjin ga.

Mar, dibêje ga:

– Ez dê vî mirovî vedem?

Ga jî dibêje :

–  Pê vede, ev beyn adem e(merîv) zor zalim bû, ev beyn adem e, hin li me dixist, hin li me dixist, hin îş me da kir û diçû bizmar li serê darê dixist û pê wê darê li teniştên me dida

Mêrikî got:

– Na, ez jî vê şîr’etê qebulnakim em ê rabin biçin şîr’eteke din

Merik û mar dîsan bi hev re kevtin rê û qederekê çûn çûn, dibînin kû bizinek rê de ye.

Mêrik  û mar gihiştine bizinê

Marî gote bizinê:

– Ez dê vî mirovî vedem?

Bizinê, gote marî:

– Pê vede, pê vede gîrû neke, ev beynadem e zor zor zalim e, Xwedê ev mirove li pê darê hin li me dixe

Mêrikî, xwe aciz kir got:

– Xwedê ez li vir jî şîr’etê qebulnakim , em dê rabin biçin cîhekê din.

Ew û mar dîsan bi hev re ketin rê û çûn çûn, qederekê çûn, dibînin ku rovî rê de ye, mêrik û mar çûn gihîştin rovî.

Mari, gote rovî :

– Ez dê li vi mirovî vedem?

Rovî, gotê:

– Tu dê pê vedey?

Marî, got:

– Erê, ez dê pê vedem

Rovî ji gotê:

– Were, mêr û mêraniya xwe ji deskê merê berde, xwe bêxe erdî, êdî her ji te her ji wî kî li kî lêxe,

Marî xwe li deskê merê berda û xwe êxist erdî dema ku mar xwe êxist erdî mêrikî destê xwe avêt deskê merê û kete ser marî û marî perçe perçe dike.

Rovî dibêje:

– Hûn dibînin ku ez çi qas aqil û fêlebaz im.

 

Amadekar: ADEM ÇORUH-Çandname

 

Nîşe: Ev çîroke li bajarê Colemêrg di navçeya Şemzînan de ji devê Xaltiya Xecê de hatiye gotin

About ziman

Avatar

Check Also

Momo û Dizên Demê

Pirsgirêka  herî mezin ya mirovê modern ‘dem/wext’ e. Nikare bi wextê re serî bikişîne. Di …

Bersivekê Binivîsêne

Epeyama we nayê weşandin. Qadên pêwist bi * hatine nîşandan.