În , 23 Cotmeh 2020

Du Efsaneyên Gundêreşo

Hemze û Nebî li gund hebûn

Hertim azad û serbixwebûn

 

Ew bûn nerihet, mizawir û cêrkesan

Sed fend û hîle hebû li bal wan

 

Çi baxçe û çi parêz, çi zêvî û çi jî rez

Dirûçikandin wekî ku lê kelibîbe pez

 

Nîvtazî bûn ew hem jî çîmçekel

Aşaşoka dileyîstin li nav mexel

 

Herdem li gaz û satar û deşt û çiya

Carna jî ji birçîna dixwarin giya

 

Ew bûn serwerê deşt û çiya û kaniya

Heçî ti kes wekî wan herdûya nedigeriya

 

Hemû ajalê Çemê Zivingê ê Jêrîn û Jorîn

Ji destê wan herdûya dinaliyan û digazinîn

 

 

Çi fatmok û kirang, çi çivîk û şalûr[1]

Ku xwendina wan dişibiya dengê bilûr

 

Qijik, zirzûl,reşçêlek û başok

Quling, eylo, kero û kevok

 

Rûvî, kîvroşk, qirûbeşik, jûjî, mar û masî

Çi ajalê avê, ê jor û jêr hemûya wan dinasî

 

Goleke, marmasî, şipşûl û beneke

Penoke, zereke, beqmasî û kereke

 

Hemû celebê masiya ji ber van herdûya

Ji wan bihate wê’j avê bireviyana çiya

 

Bi kevir û kevz û qûrtûma digirtin xetek

Ji destê wan nedifilitî ji derman re masiyek

 

Dema avê digirtin li ser Gola Kûrika

Hemû masiya digirtin bi gir û hûrika

 

Gava ku dihat gund refa çivîka

Herdûya guh mûç dikir wek pisîka

 

Berê xwe didan refê bi çetelastîk

Dibarandin li ser wan kevir û xîçik

 

Heçî ku bi wan dihsiyan beq û req û kûsî

Wisa dibeziyan ku nedigihişt wan ti kesî

 

Ji satar bigire Newala Kuştiya û Mêrga Şebo

Ta hetanî Newala Kîrdeva û Gohara Gago

 

Çi newal û kanî, dehl û parêz û zêvî hebû

Herdûya wan wekî kefa destê xwe dizanibû

 

Pirpizêrk, tirşo, kereng, newîşk û ganglok

Guvîj, dendûreşik, belot, baqil û petîşok

 

Sîrim, pîjik, gelberû û karok

Kelbeş, xerdel, belot û pîvok

 

 Çi nebat û ajal hebûn li çol û çiya

Dinasîn û dizanibûn sûda wan, herdûya

 

Çi baxçe hebû, çi ê sebze û ê fêkiya

Dirûçikandin j’destê wan nedifiltîn qethiya

 

Darên Baxçê Hewra ê Qûmê û ê Hewşê

Rojê xwe dibarandin bi kul û nalîn û eşê

 

Aşê Jorîn û Aşê Jêrîn û Xirbik û Çatî

Digon: “Xwedayo! Çi xezebê b’me de hatî?”

 

Moskow ku ji bo Stalîn çi bû

Navenda gund jî j’bo wan ew bû

 

Çi qul û neqeb, çi biroj û çi bişev

Her pêwendî û têkiliya wan hebû bihev

 

Herdû dişibiyan Xwedayê Xwezayê ê Yewnan

Ew desthilatê çol û xwezayê bû, navê wî bû Pan

 

Emre MÛHARGÎNÎ

 

[1]  Rastê vê peyvê Şalûl e. Lê li gund me hemûya ji wan re digot Şalûr

Derbar baweri

Avatar

Dikarê vê jî bixwênê

Ciwan Haco: Kes nikare vîna Kurd bişkîne

Ciwan Haco got: “Kurd neteweyek 50 milyonî ne. Îro em çend di rewşek xerab de …

Bersivekê Binivîsêne

Epeyama we nayê weşandin. Qadên pêwist bi * hatine nîşandan.