Pêncşem , 3 Hezîran 2020

Çiroka Pisik û Kêrguh (3)

Kêrguh nikaribu cîhê xwe bisekine, xwîna xwe wekî cemekê asî ji dil de diherikîya. Ewkas coş û xiroş û dilşad bû ku, dest û lingên xwe diketin hev, meşin bîr dikir. Gav bi gav diket erdê , dikenîya disa radibû û pisik hembez dikir. Ji ber kû tenetî xilas dibû, digihîşte cêlikê xwe, digihîşte sedema jîyana xwe.

Pisik û kêrguh ji alî bakûr de nêzî çend sed metro çûn, lewra hilkişîyan li ser dîwarekî bilind,pîçek li ser dîwar meşîyan û xwe çekirin nav bexçeye kî biçuk û bê dar.Pisik, bi hest û bîra xwe heta vir hatibû êdî xebatê xwe xilas kiribû.

Pisik serî xwe berva kêrguh vizkir û wiha got :

– Ey kêrguhê belengaz, min çend rojê ber vê cêlikê te ,

li vê bexçê dîtîbû.

Êdî ez nikarim tiştekî bikim, li vê şinda ger tu bi hestên xwe wiya bibînî.

Kêrguh, ji pisik re spasî yê xwe kir û pîçek pêşta çu. Bi rewşekî bawerî ber va dîwar çu. Xwest kû hilkişe ser diwar û li berbanokê malê de têkeve hindir. Çend cara xebitîya lê her car ketê erdê nikaribû hilkişe. Pisik li ser vê rewşê keniya û pêşta hat , hilkişîya berbanokê û li dêrîya berbanokê de kete hindir. Li her derê malê geriya û li xwaniyeki de cêlik dît. Berva cêlik çu û rewş je re daxuyand. Cêlik li şopa pisik ji mal derketin.

Kêrgûh û cêlik hev dîtin. Cêlik ber bi dayîkê xwe çu û hev hembêz kirin, bi tevahî girîyan û ji bexçê male de derketin. Cêlik, kêrgûh û pisik dest pî hev kirin û berva xweza rewîyan. Her tişt dû xwe hiştin, girtin , kûştîn, qirêjî…

Xwestin ku ji mîrova dur kevin, ji dur jî ketin. Êdî tu kes wan nedît, li nav xweza de venda bun…

About baweri

Avatar

Check Also

Êvara Perwaneyê Ya Bextiyar Elî

Bi hukmê hêzên paşverû, mirovên tûnd û tarî li ser civakekê fişar û zextê bikin …

Bersivekê Binivîsêne

Epeyama we nayê weşandin. Qadên pêwist bi * hatine nîşandan.